Overweging van pater Ljubo Kurtovic

APOSTELEN VAN VREDE

Maria besluit elke boodschap met de woorden “Dank dat jullie mijn oproep beantwoord hebben”. Alsof zij met haar dankbaarheid ons hart wil raken, meer nog, ons hart wil aansporen om naar haar te luisteren en de weg naar bekering en heiligheid te kiezen. Vandaag bedankt zij ons voor elk offer dat wij voor haar intenties gebracht, geschonken hebben. In haar vorige verjaardagsboodschappen zei zij ons: “Vandaag wil ik jullie bedanken voor al jullie offers en gebeden” (25 juni 1990). “Vandaag ben ik gelukkig, ook al voelt mijn hart ook verdriet om al diegenen, die deze weg gekozen hebben maar dan opgegeven hebben” (25 juni 1992). Ook al weet zij dat niet al haar kinderen haar moederlijke woorden zullen aanvaarden, toch houdt zij niet op en blijft zij geloven en hopen. Daarom zei zij: “Veel mensen begrijpen mijn boodschap niet en nemen hetgeen ik jullie zeg niet ernstig. Daarom roep ik jullie op en vraag ik jullie om in jullie leven, ook in het alledaagse leven, te getuigen van mijn aanwezigheid” (25 juni 1991).

De boodschappen van Maria vertellen ons hoe het hart van Maria is. Het is een moederhart dat van zijn kinderen houdt. Het is een hart dat dankbaar is voor elk offer dat wij voor haar intenties brengen. Het is nodig dat wij mensen bidden en elke dag opnieuw ons hart aan het hart van Maria schenken, opdat ook wij dankbaar zouden worden. Je moet wel blind zijn om niet te zien dat alles ons door offers gegeven werd, en dat niets ons toebehoort: noch de aarde, noch de mensen, noch het lichaam dat wij gekregen hebben, noch het leven dat God ons geschonken heeft. Alles is een gave Gods. Alleen een nederig, zuiver en eenvoudig hart zal de omvang van Gods liefde en van zijn genade ontdekken.

Alleen een hart zoals dat van de heilige Elisabeth, die vol vreugde en vervuld van de Heilige Geest uitroept: “Waar heb ik het aan te danken dat de moeder van mijn heer bij mij komt?” (Lc 1, ,43). Het hart van Elisabeth was dankbaar, want in het bezoek van Maria zag zij een gave en een zegen. God heeft alles voor ons geschapen, en dat niet zomaar of om het even hoe. Hij heeft een wonderbaarlijke en prachtige schepping gemaakt, uit Liefde voor ons. Wij zouden opnieuw het “alfabet” van God moeten leren, en leren om met hem te spreken. Wij zouden opnieuw moeten leren danken. En dat niet alleen met woorden, maar met ons hele wezen en ons leven.

God heeft ons nog meer gegeven dan het leven en de schepping. Hij heeft zichzelf aan ons gegeven in de persoon van Jezus Christus. Jezus Christus heeft ons leven ten volle geschonken, in en door de Kerk, de sacramenten, en vooral door de Eucharistie. In deze tijd stuurt God ons de moeder van zijn zoon Jezus, die ook onze moeder is, opdat wij apostelen van vrede en liefde zouden worden in onze families en in de wereld. Daar zijn mensen nodig die vrede en liefde verspreiden. Want er is al teveel onvrede, angst, donkerheid en boosheid onder ons. Maria, die in de hemelse heerlijkheid verblijft en uit die heerlijkheid naar ons toekomt en ons toespreekt weet dat liefde en vrede sterker zijn, en dat het de moeite waard is om lief te hebben en de vrede te verspreiden. Maria weet echter ook dat wij dat uit eigen kracht niet kunnen. Daarom roept zij ons op om tot de Heilige Geest te bidden, dankzij wiens kracht en macht de apostelen ware getuigen van Jezus werden, zelfs tot de dood. Wij kunnen het niet, maar de Heilige Geest die in ons is, die kan het wel. Wij zijn allen geroepen tot heiligheid, tot een heilig leven. Ook de heilige Paulus zegt ons dat: “Want dit is de wil van God: dat u zich heiligt” (1 Tess 4, 3). En pas op die weg naar heiligheid kunnen wij de vreugde en de waarheid van de woorden van de Heilige Schrift ontdekken: “Wees altijd verheugd. Bid zonder ophouden. Dankt God voor alles. Dit verlangt God van u in Christus Jezus” (1 Tess 5, 16). Wij zijn niet alleen. Wij worden niet in de steek gelaten. Moeder Maria is met ons, en zij schenkt ons haar moederlijke zegen.

P. Ljubo Kurtović
Medjugorje 26.06.2005