Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 15 september 2006

Dierbare kinderen van Medjugorje,

Geprezen zijn Jezus en Maria!

1 – De maandelijkse verschijning die Mirjana op 2 september had was heel vredig, ja zelfs vreugdevol. Na de verschijning vertelde Mirjana dat de Gospa die keer geen klassieke boodschap gegeven had, maar wel deze: “Jullie weten dat wij hier bijeen gekomen zijn opdat ik jullie zou kunnen helpen om de liefde van God beter te begrijpen!”.

Daarna sprak de Gospa met Mirjana over de toekomst. Later zei ze ook nog: “Ik breng jullie samen onder mijn moederlijke mantel om jullie te helpen begrijpen hoe liefdevol en groots God is. Lieve kinderen, God is groot! Groot zijn zijn daden! Laat jullie niet wijsmaken dat jullie ook maar iets kunnen doen zonder Hem. Niet eens de ene voet voor de andere zetten kunnen jullie alleen, lieve kinderen. Ga naar Hem op weg en wees getuigen van Zijn liefde. Ik ben bij jullie. Bedankt!”

2 – De Kruisverheffing
Op 30 augustus 1984 sprak de Gospa over het kruis dat in 1933 opgericht werd op de berg die vandaag de Krizevac genoemd wordt. Ze zei: “Lieve kinderen! Dit kruis maakte deel uit van Gods plan, toen jullie het op de berg plaatsten. Ga dezer dagen meer dan anders de berg op en bid voor het kruis. Ik heb jullie gebed nodig…”

Op de 14de van deze maand vierden wij de kruisverheffing, een feestdag die de Kroaten na aan het hart ligt. Volgens de lokale traditie beklimmen de gelovigen ’s ochtends vroeg de Krizevac, om het kruis op de top te vereren en daar de vroegmis te vieren. Dat is iets wat niemand wil missen, en ook ik niet. Ik kwam extra vroeg naar boven en kon het schouwspel bewonderen: van overal kwamen hele scharen Kroatische pelgrims de berg op, velen van hen barvoets, naar het kruis van Jezus. Je kon groepen zien komen uit alle richtingen, op smalle paadjes, op brede wegen, op de paadjes tussen de wijnranken, en iedereen kwam samen op de top van de berg, bij het kruis. Wat een fantastisch zicht! Op zo’n moment denk je automatisch aan de profeten van het Oude Testament, die zagen hoe de mensen uit alle windstreken naar Jeruzalem kwamen om er verlossing te zoeken.

Vandaag de dag vragen wij ons bezorgd af waar het naartoe moet met de wereld en wat de toekomst brengen zal… Hier kan men het juisten antwoord op die vragen vinden en gered worden: door in te gaan op de uitnodiging van Jezus en te beslissen Hem te volgen. Maar het is belangrijk dat we het juiste antwoord vinden, en de ware Jezus, en niet, wat de New Age te bieden heeft!
De ware Jezus redt ons door zijn dood op het kruis en zijn verrijzenis. De New Age wil het kruis weggooien en zielen de verkeerde weg wijzen. En helaas trappen ook heel wat gelovigen in de val. Gelukkig niet bij de Kroaten: zij weten dat hun trouw aan het kruis ze gered heeft van het communisme en andere kwalen. En nu willen zij die heerlijke schat in geen geval prijsgeven… Je moet maar eens toekijken hoe jong en oud het kruis vereren en kussen… Wat een voorbeeld voor ons westerlingen, die met lede ogen toekeken toen heidenen onze kruisen kwamen weghalen, zelfs uit katholieke gebouwen! Geen wonder dat we niet meer weten waar onze redding vandaan zal komen. Geen wonder dat de vele vijanden van Jezus valse verlossingen uitvinden, zoals valse genezingen en valse wegen naar vrede, om ons vals geluk dat niet van het kruis komt aan te bieden. Wanneer wij een kruis weghalen, dan is dat een overwinning voor Satan. Hij is dan dolgelukkig, want wij gooien net datgene weg wat zijn nederlaag betekend heeft. Satan haat het kruis, want aan het kruis heeft Jezus hem overwonnen, en nu wil hij zijn haat voor het kruis ook op ons overdragen. Daarom zijn vele mensen vandaag de dag zo bang om tot Jezus’ kruis te komen, zij werden zonder het te weten besmet met die haat, en maken soms zelf foeilelijke kruisen die aan godslastering grenzen. Waarom moeten novicen bij satanische sekten op het kruis trappen om opgenomen te worden? Satan kent de macht van het kruis. Maar zijn wij, gelovige christenen, ons verstand dan helemaal kwijtgeraakt, dat wij het kruis opgegeven hebben?

Velen kennen reeds de Kroatische traditie bij huwelijken: wanneer het sacrament toegediend wordt en bruid en bruidegom de huwelijksbelofte uitwisselen reikt de priester hen een kruisbeeld, dat hij op zijn stola legt. De huwenden leggen hun hand op het lichaam van Christus, de bruidegom eerst, en dan legt de bruid haar hand op de zijne. Dat kruisbeeld krijgt later een ereplaats in hun huis en wordt het centrum van hun gebedsleven. Daarom zijn er bij katholieke Kroaten ook heel weinig echtscheidingen. Wanneer buitenlandse koppels over deze traditie horen vinden ze het vaak jammer dat ze die op de dag van hun huwelijk nog niet kenden. Maar voor God is het nooit te laat. Op hun huwelijksverjaardag kan een mis voor hen gelezen worden, waarbij zij hun huwelijksbelofte hernieuwen, terwijl ze hun hand op de gekruisigde Jezus leggen. Op dat moment wordt Jezus het bindmiddel van hun liefde en eenheid. Verzoekingen, stormen en echtelijke conflicten, die in elk huwelijk voorkomen, kunnen voortaan afgegeven worden aan Jezus, de beschermer en redder van hun liefde. Hoeveel lijden en scheidingen zouden op die manier vermeden kunnen worden!

Breng gewijde kruisen mee naar huis, in de slaapkamer, woonkamer, overal waar jullie leven! Met het kruis van Jezus komt ook Gods zegen in jullie huis binnen, en hebben wij die niet meer dan ooit nodig? Is het niet de hoogste tijd om de ware brenger van verlossing, Hij, die ons nooit zal bedriegen, te bekijken, te voelen, te kussen en te vereren?

Op 25 maart 1997 zei de Gospa: “Lieve kinderen! Vandaag nodig ik jullie er heel bijzonder toe uit om het kruis vast te nemen en over de wonden van Jezus te mediteren. Bid tot Jezus en vraag dat Hij de wonden zou genezen die jullie, lieve kinderen, in de loop van jullie leven door jullie eigen zonden of door die van jullie ouders opgelopen hebben.”

3 – Bernard, een arts, was van de week voor het eerst in Medjugorje. Hoewel hij gedoopt was keerde hij zich toen hij 12 was van het geloof af. Door een paar katholieke vrienden begon hij zich vanaf 1998 langzaam te bekeren, maar zijn spiritueel leven bleef nogal vaag.

Een paar dagen geleden ging hij in zijn eentje de Podbrdo op. Hij zag al het afval liggen en besloot om het op te rapen en in een plastic zak te verzamelen. Al doende kreeg hij opeens het idee dat de Gospa wilde dat hij voor haar standbeeld zou gaan bidden. Hij negeerde dat idee echter en ging gewoon door met afval rapen. Opeens werd hij door een kristalheldere gedachte overvallen: “Afval rapen is ok, maar ik zou mij beter bezig houden met het afval in mijn hart, en dat aan de voeten van de Gospa neerleggen.” Die gedachte werd zo sterk en onweerstaanbaar dat hij voor het beeld van Maria op zijn knieën viel. Zodra hij begon te bidden kwamen hem allerlei taferelen uit het verleden voor de geest, dingen die hij al lang vergeten was. Er was ook een vrouwennaam bij, en die verdween maar niet. Het was de naam van een patiënte, een van de vele duizenden die hij als arts behandeld had, maar dan wel 35 jaar geleden! Terwijl hij bad zag hij hoe hij ’s avonds, als jonge student geneeskunde, in een ziekenhuis werkte. Hij was verantwoordelijk voor de ongeneeslijk zieken. En zonder de patiënte of wie dan ook om toestemming te vragen –volledig tegen de regels in dus– gaf hij haar een spuit met een grote dosis morfine. Hij wist heel goed dat dat een groot risico was voor de patiënte, maar door de hardheid van zijn hart en het egoïstische verlangen om een nieuw experiment uit te proberen twijfelde hij niet één seconde. De volgende ochtend was de vrouw dood.
Voor het beeld van de Gospa zag Bernard zichzelf, hoe hij lang geleden was, trots en vol zondigheid. Vanuit het diepste van zijn hart kwam elke zonde die hij ooit beging terug… Nu is Bernard bezig met het opruimen van zijn eigen afval. Die ervaring stelde hem voor een raadsel; hij had immers nooit gedacht dat hij zoveel vuilnis in zijn hart verzameld had. Maar onder de liefdevolle en niet veroordelende blik van Maria, in die gezegende ontmoeting met zijn hemelse moeder, verloor Bernard de hoop niet. Integendeel, vol oprecht berouw besloot hij om al die afschuwelijke daden in het hart van Jezus te gooien, opdat Hij ze voor altijd zou verbranden. Bernard spurtte naar de biecht en kreeg als geschenk een diepe innerlijke vrede, een vrede die hij al lang zocht maar nooit gevonden had. Dat is het geschenk van Maria, de Moeder van de vrede, dat zij voor die geliefde zoon hier in Medjugorje klaarhield.

Aan de hand van dit voorbeeld wordt duidelijk hoe de Gospa werkt: zij trekt de schapen die door de Boze misleid werden naar zich toe – Zacht en krachtig werpt zij het licht van de genade op hen – Door haar wonderbare en barmhartige blik wekt zij in hen het verlangen om zich te zuiveren – Dan leidt zij hen naar haar zoons, de priesters.

Een zondaar die zich in de handen van Maria werpt blijft niet lang meer in zijn zonden vastzitten. Een priester die met Maria samenwerkt is een gelukkig priester die in de biechtstoel nooit zonder werk zit: Hij verzamelt de verloren schapen uit de hand van Maria en brengt ze naar Jezus.

Liefste Gospa, stel ons onder jouw moederlijke blik! Help ons om ons leven te zuiveren en te veranderen! Red ons voor de drang naar de zonde, opdat wij het Leven zouden bereiken!

Zuster Emmanuel +
© 2006 Children of Medjugorje