Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 15 oktober 2006


Beste kinderen van Medjugorje,

Lof zij Jezus en Maria!

1 – Op 2 oktober had Mirjana haar maandelijkse verschijning.
Na de verschijning deelde ze de volgende boodschap met ons:

“Lieve kinderen, in deze tijden kom ik tot jullie om jullie op te roepen tot de eeuwigheid. Het is een oproep tot liefde. Ik roep jullie op tot liefhebben, want alleen doorheen de liefde zullen jullie de Liefde van God leren kennen. Velen denken dat zij in God geloven en dat zij zijn geboden kennen. Zij proberen om te leven volgens die regels, maar vergeten het belangrijkste: zij houden niet van Hem. Kinderen, bid en vast. Dat is de weg die jullie zal helpen om je hart open te stellen en om lief te hebben. De eeuwigheid verdien je alleen doorheen de liefde voor God. Ik ben bij jullie. Ik zal jullie met moederlijke liefde begeleiden. Dank dat jullie mijn oproep beantwoord hebben.”

Op het einde voegde de Gospa er nog aan toe: “Mijn kinderen, de handen van een priester zijn de gezegende handen van mijn Zoon. Heb er eerbied voor.”

2 – Hemels nieuws Een grote vriend van Medjugorje heeft ons zopas verlaten. Bisschop Pavel Hnilica, afkomstig uit Slovakije en een trouwe vriend van Johannes Paulus II, is na een lange ziekte overleden op de leeftijd van 85 jaar. Hij stierf op 8 oktober, rond 6 uur ’s ochtends, in Tsjechië. Hij zal begraven worden op 18 oktober om 11 uur in de kathedraal van Trnava (in Slovakije). In Rome zal kardinaal Josef Tomko op 25 oktober om 18 uur in de basiliek Santa Maria Maggiore een mis voor hem opdragen (zie P.S. 1). Wat een prachtig voorbeeld was deze man voor ons! Een leven ten dienste van de kerk, een martelaar in de communistische gevangenis, een vaak heimelijke steun aan de Oostbloklanden, de prachtige beleving van naastenliefde voor iedereen. De “fioretti” uit zijn leven zijn zeker even talrijk als die in het leven van vele heiligen, en ik ben blij te horen dat ze gepubliceerd zullen worden! Bisschop Hnilica genoot het vertrouwen van Johannes Paulus II. De onvermoeibare apostel van Maria, altijd met een rozenkrans in de hand, had op 24 maart 1984 Rusland aan het Onbevlekt Hart van Maria toegewijd, onder indrukwekkende omstandigheden. Aan hem heeft Paus Johannes Paulus II, vol vreugde bij het horen over die toewijding, deze innerlijke zekerheid toevertrouwd: “Medjugorje is de voortzetting en de realisatie van Fatima”. Ik wil met jullie een episode uit zijn leven delen, een episode waar hij me zelf over verteld heeft, een episode, waaruit blijkt van wat voor kaliber deze man wel was: het gebeurt in Slovakije, in de ergste tijden van het communisme. Pavel Hnilica is priester en in het geheim ook bisschop, hij is een jezuïet, in burgerkleren. Die nacht maakt hij deel uit van een groep mensen die achtervolgd worden door de communisten: de groep wil het land uit proberen te komen, om –als God het wil– eindelijk de vrijheid te bereiken. Voor hen is het een kwestie van leven of dood. De groep gaat door een bos, snel, want de honden kunnen ze elk moment ruiken en alarm slaan. Alles lijkt goed te gaan… Maar plots struikelt een zwangere vrouw, acht maanden ver, en ze valt. Ze heeft haar voet bezeerd en kan niet verder. Ze heeft ook nog een klein kind aan de hand, te klein om voor zichzelf te kunnen zorgen. Pavel merkt het en zonder ook maar een seconde aan zijn eigen veiligheid te denken maakt hij rechtsomkeert en besluit niet te verder vluchten en de vrouw te helpen. Daar gaat de mooie droom van vrijheid… Maar hij blijft bij de vrouw en brengt haar terug naar huis. De anderen zijn tegen die tijd al ver weg, zij lopen een nieuw leven tegemoet… Pavel zal geen van hen echter ooit terug zien: kort daarna hoort hij dat de groep nog voor de grens gearresteerd werd. Die dag redde zijn naastenliefde Pavel van de dood! Hij gehoorzaamde aan de Heilige Geest, die hem ingaf om zijn vrijheid op te offeren om een zwangere vrouw en een kind te helpen. En op die manier beschermde God zijn apostel in nog heel wat andere situaties. De legendarische naastenliefde van bisschop Hnilica spruitte voort uit het Evangelie: bovenop de drie traditionele geloften van armoede, gehoorzaamheid en kuisheid had hij namelijk de gelofte afgelegd om nooit zijn hulp te ontzeggen aan iemand die hem om hulp vroeg. “Vraagt iemand je om iets, geef het, en pakt men iets van je af, vraag het dan niet terug” (Lc 6, 30). Net bij die gelegenheid, achtervolgd door de geweerschoten van de communisten, had Pavel Hnilica aan Maria beloofd dat hij, als zij hem zou redden, zijn hele leven zou inzetten voor het dogma van Maria Middelares van alle genaden en voorspreekster bij God. En hij heeft die belofte gehouden. Hij had ook besloten om elk stukje van zijn leven en van zichzelf te offeren voor de bekering van Rusland, als antwoord op de boodschap van Fatima, waar Maria dat nadrukkelijk vroeg, als noodzaak, en voor de rest van de wereld. Ook dat is hij tot het einde blijven doen. Laten wij samen met hem bidden voor de volkeren die onderdrukt en belogen worden en die hem zo na aan het hart lagen!

3 – Na een maandenlange afwezigheid (zij was de enige zienster die er in juni, bij de 25ste verjaardag van de verschijningen, niet bij was) is Vicka in september naar Medjugorje teruggekeerd, tot grote vreugde van iedereen! Zij heeft een rugoperatie ondergaan en heeft lang moeten rusten en revalideren alvorens haar taak bij de pelgrims weer op te kunnen nemen.

4 – In deze oktobermaand bidden wij in het bijzonder tot Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans. Ach, hoeveel getuigenissen zouden we niet kunnen vertellen! Net als de heilige Johannes op het einde van zijn Evangelie zegt: de wereld zou wellicht te klein zijn voor de boeken die men dan zou moeten schrijven. Over de genaden, de bescherming, de wonderen en de weldaden van welke aard dan ook, die verkregen werden door de rozenkrans! Veel pelgrims komen naar Medjugorje en horen hier de volgende boodschap: “Bid elke dag de rozenkrans in jullie gezin, lieve kinderen! Laat de ouders met hun kinderen bidden, de kinderen met hun ouders, en zo, verenigd in gebed, zal Satan niets tegen jullie kunnen ondernemen.” De mensen horen die boodschap, maar grijpen het geboden wapen niet. Zij komen het jaar daarna terug, en soms zijn er heel wat erge dingen in hun gezin gebeurd, maar bekennen dat ze het medicijn dat ze daarvoor had kunnen behoeden niet gebruikt hebben. “Satan wil jullie gezin vernietigen”, zegt de Gospa, “Hier is het wapen om hem te overwinnen!” De rozenkrans is geen decoratie-artikel voor in huis. Laten we die samen bidden! Sommige mensen zeggen dan: „Ja, maar wij hebben geen tijd!“ Fout! Helemaal verkeerd! Nul op tien! Want als wij doen wat onze hemelse moeder van ons vraagt, dan zal zij op haar beurt ons voorgaan op al onze wegen, de (juiste!) deuren voor ons openzetten en de slechte paden barricaderen. Zo helpt zij ons om veel tijd te winnen! Minder verdwalingen, minder vergissingen, minder omzwervingen door gebrek aan inspiratie, minder doodlopende straatjes dus! Zij die de rozenkrans bidden (met het hart) zijn vredig en hebben tijd! Ik hoor nog de stem van Pater Slavko, met zijn onvergetelijk Kroatisch accent, die zei: „Wie niet liefheeft vindt excuses, maar wie liefheeft, die vindt een oplossing!“ Tijdens WO II werd Hiroshima door een atoombom verwoest. In een straal van anderhalve kilometer rond de plaats waar de bom insloeg was er geen levende ziel meer. Een zee van vernieling... Vlak naast de parochiekerk echter stond een klein huisje, dat slechts acht woonblokken van de plaats waar de bom insloeg verwijderd was. En ongelofelijk maar waar: dat huis was helemaal onbeschadigd gebleven! Het huis was een Jezuïetenklooster, bewoond door 8 paters. Geen enkele onder hen had ook maar een schrammetje, meer nog: ze zijn niet alleen levend uit het drama gekomen, maar ook in perfecte gezondheid. Ze zijn vele jaren later gestorven, op hoge leeftijd. Een van hen, pater Huber Schiffer, was 30 toen de bom viel. Hij leefde daarna nog 33 jaar verder, in goede gezondheid, en stierf in 1982 in Frankfurt. In 1976 getuigde hij op het grote Eucharistisch Congres van Philadelphia, waar ik ook bij was, en op dat moment leefden alle 8 paters nog. Experten stonden voor een raadsel en wilden het natuurlijk oplossen. Er werden allerhande onderzoeken verricht met de beste apparatuur, er werd verwoed gezocht naar een kleine indicatie van een verborgen beschermende kracht in het gebouw. Hoe kon dit huis, dat heel gewoon was en op alle andere eenvoudige Japanse huizen leek, ongeschonden uit een dergelijke catastrofe komen? De Jezuïeten zelf werden aan meer dan 200 verschillende onderzoeken onderworpen. De conclusie bleef echter onveranderd: men begreep niet hoe die 8 mannen hadden kunnen overleven, terwijl rondom hen duizenden andere levende wezens gestorven waren. De Jezuïeten echter wisten heel goed hoe dat kwam! Maar hoeveel ze het ook van de daken schreeuwden: men geloofde hen niet. Het antwoord was immers geen wetenschappelijk antwoord! Pater Hubert verklaarde dat de bescherming te danken was aan Maria, want hij en zijn broeders leefden naar de boodschappen van Fatima. Hij zei aan de wetenschappers: „Kijk, het is heel eenvoudig: ik bevond mij op de plaats waar de bom insloeg en ik leef nog. Ik ben ongedeerd. De vernietiging heeft op mij geen vat gehad. Kunt u het dan ook niet proberen?“ „In ons huis“, zo zei hij, „was er maar één verschil met alle andere huizen, één klein verschil: wij baden er elke dag samen de rozenkrans!“


Lieve Gospa, waarom hebben wij zoveel tijd nodig, om te begrijpen?


Zuster Emmanuel

P.S. 1: Voor informatie over zijn geschriften en zijn werk in de landen van Oost-Europa:
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.