Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel

10 januari 2007

Beste kinderen van Medjugorje,

Lof zij Jezus en Maria!

Lof zij Jezus en Maria!

1.
Op 2 januari had Mirjana Soldo haar maandelijkse verschijning. Na de verschijning gaf ze de volgende boodschap door:
"Lieve kinderen, ik smeek jullie: laat in deze heilige tijd, die vervuld is van Gods genade en Gods liefde die mij naar jullie stuurt, jullie hart niet van steen zijn. Laat het vasten en het gebed jullie wapens zijn om dichter te komen bij Jezus, mijn Zoon, en om Hem te leren kennen. Volg mij en mijn lichtend voorbeeld. Ik zal jullie helpen. Ik ben bij jullie. Dank!"

Mirjana voegde daar nog aan toe: "Tijdens de hele verschijning zag de Gospa er erg verdrietig uit. Zij vertelde me dingen waar ik nog niets over mag zeggen. Zij heeft ons gezegend en ook de religieuze voorwerpen. Haar gelaatsuitdrukking was bijzonder ernstig toen ze het belang van de priesterlijke zegen onderstreepte. Ze vroeg ons om te bidden en te vasten voor onze priesters."

Ik moet zeggen dat de woorden van Mirjana over de droefheid van de Gospa een ware schok voor ons waren. Zo vlak na de kerst- en eindejaarsfeesten voelden wij ons blij en vreugdevol. De Gospa had echter redenen om zo bedroefd te zijn. Het is te vergelijken met een hart vol liefdevolle tederheid dat vurig verlangt om liefde te geven aan een ander hart, maar een steen vindt in de plaats van een hart. Een steen raakt niet doordrongen van Gods genade. Wat zijn echter net de vruchten van het gebed en het vasten? Wel, een stenen hart dat wil veranderen geeft God door te vasten en te bidden de mogelijkheid om het te veranderen, God, de enige die harten kan veranderen, Hij "die rotsen maakt tot een waterval, graniet tot een borrelende bron." (Ps 114, 8 )

In deze eerste nieuwsbrief van 2007 wens ik allen een zalig en gezegend nieuw jaar! Moge het jaar 2007 het jaar worden waarin wij de Maagd Maria troosten door ons hart te veranderen en te vullen met liefde!

2. Een heilige voor 2007 ? De meesten onder jullie kennen en volgen onze traditie om elk jaar een heilige te krijgen als reisgezel (zie P.S.3). Op 1 januari hebben wij de Heilige Geest gevraagd om de "kinderen van Medjugorje" te laten weten welke heilige hen dat jaar zou begeleiden. Je had de kreten van blijdschap en verwondering moeten horen toen voorgelezen werd wat op het briefje stond dat een van ons getrokken had. Logisch: wij werden uitgekozen en zullen begeleid worden door niemand minder dan de Koningin van de Vrede! Op het briefje stond verder nog de volgende overweging: "Je bent belangrijk voor mij, ik heb je nodig." (Boodschap aan Jakov in juli 1984). En onze opdracht is om te bidden voor de plannen van de Gospa in Medjugorje.

Als je het ons vraagt: als wij dit jaar begeleid worden door de Koningin van de Vrede in hoogsteigen persoon, dan betekent dat ongetwijfeld dat wij haar dit jaar meer dan ooit nodig zullen hebben! Laten we haar dan ook niet teveel rust gunnen en steeds weer voor ogen houden hoe machtig zij is bij God door haar nederigheid! Zij werd immers uitverkoren om het hoofd van de Slang te verbrijzelen! Laat ons beslissen om elke ochtend een van haar boodschappen te lezen en er die dag naar te leven, zoals ze ons al zo lang nadrukkelijk vraagt. Dan zal haar hemelse vreugde, haar 'Shalom' ons hart, dat ten prooi valt aan materialisme en zondigheid, vervullen. Laten wij de hand van onze moeder steviger vasthouden dan ooit, en haar op elk ogenblik van de dag vragen: "Moeder, wat zou jij doen als je in mijn schoenen stond?"

3. Een doodgewone zegen! Op 2 januari, toen de Gospa met zoveel nadruk sprak over het belang van de priesterlijke zegen, kon Marie Madeleine uit Canada met volle overtuiging ‘Amen!' antwoorden. Hier volgt een stukje uit haar mooi getuigenis:

"Ik heb de Katholieke Kerk verlaten toen ik 13 was, tijdens de "Quiet Revolution" van Québec, Canada. Gedurende 22 jaar beoefende ik een vorm van hindoe-spiritisme en dacht ik er helemaal niet aan om ooit terug te keren tot de Katholiek Kerk. In die 22 jaar heb ik zelfs nooit aan de Kerk gedacht, ook al had ik een oom die priester was. Ik woonde toen met mijn man op het eiland Vancouver. Wij woonden al 7 jaar in die stad en ik had er nog nooit een kerk gezien.

De broer van mijn vader, Gérard Faivre, was een gepensioneerde Witte Pater uit Afrika. Op en dag zou hij ons komen bezoeken en dat bezoek vergde wat voorbereiding. Hij had mij gevraagd om contact op te nemen met de pastoor van de parochie opdat hij er elke dag de mis zou kunnen doen. Ik voelde me wat onzeker en vroeg Jeremy, mijn man, om mij uit te leggen hoe ik naar de kerk kon rijden. Jeremy schetste een plannetje, en ik ontdekte dat we op minder dan 5 km van de kerk woonden, terwijl ik die nog nooit opgemerkt had! De volgende dag bracht ik mijn man naar het werk en reed ik met mijn zoontjes door naar de kerk om de vraag van mijn oom aan de pastoor over te brengen.

Toen ik het voorhof betrad werd mijn aandacht meteen getrokken door een groot plakkaat waarop stond: KOM TERUG NAAR HUIS! Bij het lezen van die woorden doorboorde een pijnlijke steek mijn hart en ik raakte helemaal van streek. Ik klopte aan de deur van de pastorie, en een secretaresse deed open. Ik vroeg haar of ik de pastoor mocht spreken, maar ze antwoordde dat dat niet kon omdat het zijn rustdag was. Ik wist helemaal niet dat priesters ook een wekelijkse rustdag hadden en drong aan, zeggende dat ik de pastoor echt wel moest zien. Toen werd zij kwaad, maar ik bleef aandringen: ze kon hem toch gewoon zeggen dat ik er was en dan zou hij zelf kunnen beslissen of hij me wilde ontvangen of niet. Op dat moment ging de deur van het bureau open: de pastoor (pater Ralph) had ons hele gesprek blijkbaar gehoord. Hij liet me binnen en vroeg me wie ik was en waar ik woonde. Ik wond er geen doekjes om en vroeg hem meteen of ik een sleutel van de kerkdeur kon krijgen opdat mijn oom elke dag de mis zou kunnen komen doen. Die priester was voor mij een doodgewoon iemand.

Ik had de boodschap doorgegeven en wilde weggaan om verder gaan met mijn dagelijkse bezigheden. Maar pater Ralph vroeg mij waarom hij mij nog nooit in de kerk gezien had. Ik antwoordde: "De kerk? Denkt u echt dat ik tijd heb om naar de kerk te gaan, met twee kleine kinderen?" "Oh, excuseer", was zijn antwoord, "Ik wist niet dat uw God anders was dan de mijne". Ik voelde me ongemakkelijk en zelfs beledigd door die opmerking: "Mijn God is niet anders dan de uwe", zei ik. Daarop zei hij: "Ok, wel, als we dan toch dezelfde God hebben, mag ik u dan misschien zegenen?" Ik zei ja. Daarop maakte hij een kruisje op mijn voorhoofd en op dat van mijn kinderen die ik bij de hand hield. Na dat gebaar had ik het gevoel dat mijn voorhoofd gloeide. Dan vroeg hij mij of hij eens bij ons op bezoek zou mogen komen. "Natuurlijk, wanneer u maar wil", zei ik, en we spraken af dat hij donderdagavond langs zou komen.

Die donderdag kwam hij dan ook bij ons langs. Hij nodigde mij uit om met de kinderen elke dag naar de mis te komen, en ik beloofde dat ik dat eens zou doen. Ik ging er de volgende dag al heen. Ik was erg zenuwachtig, en zodra ik een voet in de kerk gezet had begon ik te huilen. En dat huilen duurde een hele maand! Vanaf die dag ben ik elke dag naar de mis gegaan, ik voelde me er geborgen. Ik wist dat God daar was. Jeremy, mijn man, kon niet aanvaarden dat ik de Ashram die ik tot dan toe 'beleed' zomaar opzij schoof en hij was heel erg kwaad. Je moet weten dat wij een soort voorbeeld vormden voor de Ashram-gelovigen: wij mediteerden bijna 3 uur per dag, lazen alle aanbevolen teksten,... Ik hield echter voet bij stuk en vertelde mijn man dat het sterker was dan mezelf, dat ik gewoon elke dag naar de mis 'moest' gaan. Dat jaar maakten wij veel ruzie. Maar de Heilige Geest was zo sterk in mij dat ik voelde hoe God mij beschermde. Op die manier kon ik weerstaan aan de druk die vrienden op mij uitoefenden opdat ik zou terugkeren naar de Ashram. Ik begon ook steeds meer te bidden. Jeremy voelde die verandering uiteraard... En zelfs de posters en foto's van onze goeroes en meesters werden stilaan vervangen door afbeeldingen van Maria!

Achttien maanden later ontving Jeremy ook de genade van de bekering en kwam ook hij bij de Katholieke Kerk! Dat alles is intussen meer dan twintig jaar geleden. En tot op vandaag voel ik elke keer dat ik een kerk binnenga en een kruisteken maak met wijwater mijn voorhoofd gloeien, net als de eerste keer toen Pater Ralph mij zegende.

Dat is wat de zegen van een priester kan doen met een ziel...

Lieve Gospa, wat de wereld er ook van moge denken, jou willen wij volgen! Wees geduldig met ons, neem onze versteende harten en verander ze. Wij willen met jou opnieuw beginnen!

Zuster Emmanuel +

PS 1 – Op missie naar India! Zuster Emmanuel gaat deze maand met 2 assistentes (Chrissey en Kern) voor tien dagen naar India. Wij vertrouwen deze missie heel bijzonder aan jullie toe, want er zullen tienduizenden mensen op af komen! De beweging “Jesus Youth” zal de conferenties over het hele land uitzenden. Het Indische volk is erg spiritueel en erg benieuwd naar de boodschappen uit de Hemel, om te kunnen leven volgens Gods genade. Deze missie zal dan ook grote vruchten kunnen voortbrengen. Jullie gebed is welkom!

P.S. 2 - Net als elk jaar vind je op onze website www.childrenofmedjugorje.com een lijst van heiligen. Afdrukken, uitknippen en de briefjes in een mand stoppen. Op een familiefeest (of met vrienden of een gemeenschap) aanroepen je eerst samen de Heilige Geest, en dan neemt ieder een briefje uit de mand om te ontdekken welke heilige hem of haar uitkiest voor 2007. De heilige kiest jou, niet jij de heilige. De heilige op het briefje zal je het hele jaar door begeleiden, als een vriend, een vertrouweling. Hij zal je helpen in het dagelijks leven en je de weg naar heiligheid tonen. Hij zal je zijn eigen deugden schenken in de mate waarin je probeert om echt met hem te leven en te communiceren. Lees over zijn leven, lees zijn geschriften. Probeer te achterhalen hoe hij zo'n goede vriend van God geworden is. Bij elke heilige hoort ook een bijzondere opdracht en een gebedsintentie. Maak deze traditie bekend; wij hebben allemaal de hulp van heiligen nodig!