Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 15 april 2014.


Geprezen zijn Jezus en Maria!

1 – Op 2 april 2014 had Mirjana haar maandelijkse verschijning bij het Blauwe Kruis, terwijl er een mooie lentezon scheen. Na de verschijning gaf ze de volgende boodschap door:

"Lieve kinderen, met moederlijke liefde wil ik jullie helpen, opdat jullie leven van gebed en boete een oprechte poging zou zijn om dichter bij mijn Zoon en Zijn goddelijke liefde te komen - opdat jullie zouden leren hoe je je kunt afkeren van de zonde. Elk gebed, elke heilige Mis, elke vastendaad is een poging om dichter bij mijn Zoon te komen, herinnert aan Zijn glorie en beschermt tegen de zonde - het zijn middelen om de eenheid tussen de goede Vader en Zijn kinderen te herstellen. Daarom, mijn lieve kinderen, roep het uit, schreeuw de naam van de hemelse Vader, met een open hart dat overloopt van liefde, opdat Hij jullie de Heilige Geest zou sturen om jullie te verlichten. Door de Heilige Geest worden jullie een bron van Gods liefde. Al zij die mijn Zoon niet kennen, al zij die snakken naar de liefde en vrede van mijn Zoon, zullen aan die bron komen drinken. Ik dank jullie. Bid voor jullie herders. Ik bid voor hen en wens dat zij de zegen van mijn moederlijke handen en de steun van mijn moederlijk hart te allen tijde mogen ervaren."

2 – Geraakt door de H. Geest.
Battistina is een moderne Italiaanse vrouw van 47 jaar, boekhoudster van beroep. Ze was alles behalve geïnteresseerd toen haar levenspartner haar vroeg om naar Medjugorje te gaan. Maar op een morgen hoorde ze in haar auto een lied, dat dikwijls door Radio Maria werd uitgezonden. Het was een lied dat haar al jaren irriteerde als ze het op de radio hoorde, terwijl ze op zoek was naar een andere zender. Geheel onverwacht werd ze nu echter door dit lied geraakt en ze begon opeens te huilen, zonder enige aanwijsbare reden. Ze begreep dat de heilige Maagd haar riep. We laten haar aan het woord…

“Sinds een bedevaart naar Medjugorje in juli 2012 is alles veranderd in mijn leven. Helemaal niets is nog zoals vroeger. Mijn bekering gebeurde tijdens de aanbidding van het Heilig Sacrament. We zaten met duizenden buiten, bij de rotonde (Het buitenaltaar achter de kerk in Medjugorje). Plotseling zat ik op mijn knieën en ik had de indruk dat ik mijn hart levend in mijn handen hield. Ik zag heel mijn leven voor mijn ogen aan mij voorbij trekken. Ik zag duidelijk het goede en het kwade, waarbij alles wat me vroeger goed leek, nu slecht bleek te zijn. Ik voelde opeens een hevige pijn vanwege mijn echtscheiding. Hoe had ik mijn belofte, die ik ten overstaan van God gedaan had, kunnen breken? In mijn geest weerklonken de woorden: “De mens mag niet scheiden wat God verenigd heeft”. Toen begreep ik dat mijn gemoedsrust enkel in mijn hoofd zat, mijn hart daarentegen was volkomen bevroren. Ik voelde me voorheen slachtoffer van alles, wat maakte dat ik vond dat het gelijk altijd aan mijn kant was ten aanzien van alles. Op dat moment heb ik gezien hoe verhard mijn hart was. Ik zag het lijden dat mijn 4 kinderen, mijn vader, mijn schoonouders hadden ondergaan, en vooral zag ik dat ik in het geheel geen slachtoffer was. Feitelijk kwam het er op neer dat ik nooit in staat was geweest om iemand te vergeven. Toen mijn oudste dochter van 9 jaar mij smeekte om haar Eerste Communie te mogen doen, had ik haar gezegd dat dit geen zin had. Mijn jongste kind was zelfs niet gedoopt. Ik zag al de boeken aan me voorbij trekken die ik de laatste 20 jaar had gekocht over New Age. Hoe had ik al die tijd kunnen bezig zijn met ze te lezen en met het volgen van vormingscursussen op zoek naar mezelf. Al die dingen, die er alleen maar toe geleid hebben dat ik vervreemd ben geraakt van God en van mijn familie?”

“De pijn werd alsmaar heviger en geleidelijk aan lag ik met mijn aangezicht volkomen op de grond. Ik zei bij mezelf: “Heer, laat me hier sterven, ik ben immers zelfs niet waardig mijn hoofd van de grond op te heffen”. Toen voelde ik een immense liefdesomhelzing en een vreugde die niet van deze wereld is. Ik zei tegen mezelf: “18 jaar heb ik gedacht dat ik alles aan mijn kinderen gaf, maar eigenlijk heb ik hen niets gegeven, want ik heb hun “Dat” niet gegeven. Als ik hier zou blijven om de rest van mijn leven voor hen te bidden, zou dat niet beter zijn, dan al wat ik voor hen zou kunnen doen door terug naar huis te gaan? Had ik als moeder toch maar de ziel van het huis, het gebed, gezocht in plaats van al die nutteloze dingen, dan zouden mijn kinderen nu nog een eensgezinde familie hebben.”

“Als men de beslissing neemt zich van het kruis van het huwelijk te bevrijden, dan legt men het in feite op de schouders van de kinderen.”

“Op dat moment, terwijl ik zo voorover lag, voelde ik dat ik gebonden moest blijven aan mijn belofte van trouw in het huwelijk, en ik besloot de belofte van zuiverheid af te leggen. Ik offerde dat aan God, opdat duizenden families niet zouden scheiden. Mijn levenspartner voelde hetzelfde en hij zei dat we ons volledig moesten toewijden. Toen ik terug was in mijn eigen land, ben ik regelmatig gaan biechten. Over mijn keuze voor de zuiverheid zeiden sommige priesters dat dit niet nodig was. Andere zeiden dat dit louter inbeelding was van onze kant. Ik was echter heel zeker van mijn zaak en vastbesloten, want het leek me maar een kleinigheid tegenover de enorme barmhartigheid, die ik ondervonden had in Medjugorje.”

“Mijn kinderen dachten dat ik gek geworden was omdat ik naar de H. Mis ging en een kruisbeeld in de woonkamer had opgehangen. Mijn oudste dochter was erg geprikkeld door mijn geestdrift: “En wat ga je nu doen met alles wat je ons al 18 jaar lang hebt verteld ?” “Het spijt me, antwoordde ik, ik heb me vergist.”

“In november ben ik met mijn 4 kinderen teruggekeerd naar Medjugorje, opdat ook zij het zouden begrijpen en ik hoopte dat ze de Heer zouden ontmoeten. Ik sloeg ze van op een afstand gade en dacht: “Als ik, hun moeder, met de schamele liefde die ik bezit al zo gelukkig ben als ik mijn kinderen zie bidden, hoeveel te meer zal onze Hemelse Moeder dan niet gelukkig zijn? En hoe ongelukkig moet Ze zijn voor haar kinderen, die verloren lopen?”

“Tijdens deze bedevaart werden al mijn kinderen in het hart geraakt. Samen hebben we de Catechismus bestudeerd. Negen maanden later werd de jongste, 10 jaar, gedoopt en al mijn kinderen ontvingen de H. Communie tijdens dezelfde viering. Dat was de mooiste dag van mijn leven. Het was alsof ik ze allemaal op hetzelfde moment zag herboren worden. Mijn vriend en ik zijn samen gebleven en leefden een jaar als broer en zus. Elke dag vroeg ik God te kunnen begrijpen wat Zijn wil was, of we moesten samen blijven om elkaar te steunen of volledig uit elkaar moesten gaan. Deze twijfel is lang in mijn hart blijven hangen, maar geleidelijk aan heeft de Heer er voor gezorgd dat het werk ons van elkaar scheidde.”

“Na mijn bekering heb ik opnieuw contact gezocht met mijn ex-man. Negen jaar lang eindigden onze telefoons met geschreeuw aan beide kanten. Het was een jaar geleden dat we elkaar voor het laatst hadden gesproken. Hij communiceerde enkel nog met mij via de kinderen. Toen ik mijn fouten erkende, stelde ik vast dat zijn fouten als het ware de gevolgen waren van de mijne en mijn wrok verdween. Ik was het, die om vergeving moest vragen. Beetje bij beetje ben ik de diepe band van het huwelijk gaan ervaren, en voelde die als door God bezegeld en ik voelde me weer opnieuw echt echtgenote. Ik begreep het echter niet. Ik vroeg aan een priester of het goed was me zo weer echt echtgenote te voelen, zelfs nu mijn man zich aan iemand anders gebonden had en een zoon had. De priester antwoordde dat het sacrament van het huwelijk voor God onverbrekelijk is.”

“Deze liefde, waarvan ik dacht dat ze uitgewist was of zelfs dat ze nooit bestaan had, heb ik nu intact teruggevonden in het diepste van mijn hart. Ik bewaar haar in zuiverheid en bid dagelijks voor de bekering van mijn man en alle families. Ik dank Jezus en Maria voor de onmetelijke genade, die mijn gezin elke dag mag ontvangen en ik ga gestaag verder op de weg van mijn bekering.”

3 – Battistina heeft in geconcentreerde vorm de stappen beleefd, die vaak voorkomen bij de bedevaarders in Medjugorje: Uitgenodigd door de H. Maagd, zonder te begrijpen waarom, komt ze naar hier en, door een bijzondere genade, ziet ze, in het licht van de Heilige Geest, heel haar leven aan haar voorbijtrekken. Met het hart begrijpt ze de Barmhartigheid van God voor haar, heeft berouw over haar zonden (die ze voorheen niet zag), huilt, verzaakt eraan en biecht. Ze ervaart een diepe verandering en stelt daden, verandert haar leven naar wat haar lijkt aan God te behagen, met de hulp van een goede priester, die trouw is aan de leer van de Kerk. Wat een voorbeeld. Velen houden het voor gezien na de ontvangen genaden. Het is echter goed concrete daden te stellen als men thuis komt. Dit getuigenis helpt ons volop met Jezus deze tijd van Barmhartigheid binnen te gaan, nu meer dan ooit tevoren.

4 – Een hemels geschenk van God: De noveen van de Goddelijke Barmhartigheid. Die begint op Goede Vrijdag en eindigt op de zondag na Pasen, die door Paus Johannes-Paulus II is uitgeroepen als de “Zondag van de Barmhartigheid”. Moge dit krachtige gebed – en de er aan verbonden beloften
– aan ieder van ons een ware vernieuwing van de liefde voor Christus brengen.

Moge ze ons helpen de zonde de rug toe te keren en te beslissen voor de heiligheid.

Lieve Gospa, met vreugde vieren we uw goddelijk moederschap voor ons.
Vandaag zegt Jezus ons immers : “Ziedaar uw Moeder”.
Zoals Johannes nemen we U bij ons op, om ieder moment van ons leven te beleven met U Uw moederlijk Hart is onze zaligheid



Zr. Emmanuel
Vertaald uit het Frans
© Enfants de Medjugorje april 2014