Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 19 juni 2016.


Geprezen zijn Jezus en Maria!

1 – Op 2 juni 2016, kreeg Mirjana haar maandelijkse verschijning bij het Blauwe Kruis in aanwezigheid van een grote menigte pelgrims. Na de verschijning gaf ze de volgende boodschap door:

“Lieve kinderen,
Als moeder van de Kerk, als jullie moeder, glimlach ik als ik zie hoe jullie naar mij toe komen, hoe jullie rondom mij bijeen komen, hoe jullie mij zoeken. Mijn aanwezigheid onder jullie bewijst hoeveel de Hemel van jullie houdt. Zij toont jullie de weg naar het eeuwige leven, naar de redding. Mijn apostelen, jullie die streven naar een zuiver hart waar mijn Zoon in woont, jullie zijn op goede weg. Jullie die zoeken naar mijn Zoon, zoeken naar het juiste. Hij heeft veel tekenen van Zijn liefde nagelaten. Hij heeft hoop nagelaten. Het is gemakkelijk om Hem te vinden als je bereid bent tot offer en boete -- als je je naaste met geduld, barmhartigheid en liefde bejegent. Veel van mijn kinderen zien niet en horen niet omdat zij niet willen. Zij aanvaarden mijn woorden en mijn daden niet, hoewel mijn Zoon, doorheen mij, iedereen oproept. Zijn Geest verlicht al mijn kinderen met het licht van de Hemelse Vader, in de eenheid van hemel en aarde, in wederzijdse liefde -- want liefde brengt liefde voort en maakt daden belangrijker dan woorden. Daarom, mijn apostelen, bid voor jullie Kerk, heb haar lief en stel daden van liefde. Hoe verraden of gekwetst zij ook is: zij is er, want zij komt van de Hemelse Vader. Bid voor jullie herders opdat jullie in hen kunnen zien hoe groot de liefde van mijn Zoon is. Ik dank jullie. ”

2 – Terug uit Azië. Verontschuldig me voor de latere verzending van deze brief. Ik ben net terug van een reis in Azië, waar ik Mongolië heb bezocht (in het noorden van China) en Indonesië. Enkele feiten om te delen: De eerste avond waren we in een eenvoudig dorp en we werden er zo warm ontvangen, dat ik er de tranen van in mijn ogen kreeg. Deze mensen hebben niets, maar welk een feest hebben ze ons bereid. We sliepen bij de lokale bevolking. We kwamen aan in een klein huisje, dat bestond uit twee kamertjes en we zochten naar de bedden. Die waren er niet. In een van de kamertjes was er een soort verhoging gebouwd waaronder zich een soort kolenkachel bevond voor in de winter. Deze verhoging was het bed voor ons drieën. Dat was doodnormaal voor mijn twee Chinese assistenten, maar een harde werkelijkheid voor een Française, die is gewend om op een matras te slapen. Omdat er geen stromend water was en zeker geen badkamer, namen we ’s morgens een kom om ons buiten te wassen. De ‘toiletten’ op de binnenplaats hadden geen deuren, heel gewoon in China, zeker op het platteland. Te midden van al deze eenvoud was ik vol bewondering vanwege de goedheid en de diepe vreugde van onze gastvrouw. Met de armoedige middelen die ze bezat had ze voor ons nieuwe dekens gemaakt. Haar kostbaarste schatten waren haar afbeeldingen van het Heilig Hart van Jezus en van het Onbevlekt Hart van Maria aan de muur, haar grootste vrienden. Ik bekeek ze, bruin verkleurd en wat krom getrokken door de rook van de kachel in de winter en de vochtigheid, en ik zei bij mezelf: “Jezus, als er één plaats is op de wereld waar U graag verblijft en U laat troosten, dan is het wel hier.” Ik kon er de 1ste Zaligspreking ervaren: “Gelukkig de armen van geest, want hen behoort het Rijk der Hemelen”. De jonge priester, die 2 jaar geleden in deze parochie aankwam vond er toen 12 gelovigen. Nu zijn het er 200. Toen men ons vroeg om de wonderen van ons leven met hen te delen, wat denkt u hoeveel er kwamen? 200!

Het vervolg van deze reis, in ons dierbare Indonesië zal ik later vertellen.

3 – Het effect van Medjugorje. Een brief naar de Gospa schrijven blijft nooit zonder gevolg. Zoals iedere moeder is ze dolblij om brieven van haar kinderen te krijgen, en als Hemelse Moeder antwoordt ze er goddelijk op. Martina uit Milaan vertelt: “Enkele tijd nadat ik een brief naar de Gospa had geschreven begreep ik dat we met ons gezin naar Medjugorje moesten gaan. Tot mijn blijdschap zouden onze ouders zich daar bij ons voegen. Zeker, voor hen was de toeristische kant van de reis aan de Adriatische kust heel belangrijk. Vanaf mijn prilste jeugd heb ik mijn ouders zien ruzie maken. Mijn broer en ik hebben daar veel onder geleden. Hun emotionele uitbarstingen, crisissen en twisten eindigden steeds slecht. De een liep dan voor enkele uren het huis uit, terwijl de ander huilde. Het ergste was dat ze een reputatie hadden van voortdurend ruzie maken, en onze vrienden lieten ons dat voelen. We kenden niets van vrede. De dreiging van een scheiding was dagelijkse kost. Als klein meisje dacht ik al “als ze zouden scheiden, dan zouden ze gelukkiger zijn.” Maar, na 40 jaar huwelijk is die scheiding er nooit gekomen. God zij dank. En zo kwamen we aan in Medjugorje in oktober 2015. Hoe is de genade binnengedrongen in het hart van mijn ouders? De eerste avond aanvaardde mijn moeder het om te gaan biechten, echter met tegenzin. Ze nam plaats in de lange rij voor de biechtstoelen, maar moe van het wachten verliet ze haar plaats en ik trof haar aan een tafeltje in een café. Ik dacht bij mezelf: “Deze bedevaart is slecht begonnen.” Ze overstelpte me met vragen: “Ja, God bestaat, maar wat wil Hij van mij? Mijn leven is goed. Van God wil ik wel een beetje, maar ik hou van mijn leven. Ik wil ook niet in het klooster. En dan de biecht … ik weet nooit wat ik moet zeggen tegen de priester, en ik weet niet zeker of dat wel tot iets dient. De laatste keer dat ik heb gebiecht is 7 jaar geleden.” De volgende dag deed ze opnieuw een poging, en tot haar verbazing vond ze meteen een biechtstoel die beschikbaar was. Wat is er in die biechtstoel gebeurd ? Ik heb geen flauw idee. Echter, enkele weken na Medjugorje had ik de gelegenheid om een paar dagen bij mijn ouders te verblijven. Ik was bang voor de slechte sfeer die er tussen hen normaliter is, en ik had me voorbereid dat ik weer te lijden zou krijgen, zoals naar gewoonte. Maar, tot mijn grote verbazing brak er gedurende deze dagen geen enkele ruzie uit tussen mijn ouders. Werkelijk geen een. Nog beter, mijn ouders nodigden me uit om deel te nemen aan hun morgengebed, aan het bidden van de rozenkrans en andere gebeden op de knieën voor een klein mooi versierd altaartje, en – iets nieuws – om het gebed te besluiten zong mijn moeder met haar mooie stem het Ave Maria. Deze vrede en deze verzoening na 40 jaar ruzie maken, dat waren de geschenken, die ik in mijn brief aan de Gospa had gevraagd. Sindsdien zijn mijn ouders op 65 jarige leeftijd het modelechtpaar geworden van mijn Christelijk geloof. Ik verheug mij bij de gedachte dat deze radicale verandering naar vrede en liefde bij hen, vele anderen zal inspireren”.


Dank aan Martina voor dit mooie getuigenis. Het toont ons meerdere dingen, die velen nog moeilijk kunnen geloven:

Voor God is het nooit te laat. En: “Geduld verkrijgt alles.“ (Teresa van Avila) Onze Hemelse Moeder houdt zich voortdurend bezig met de dingen, die we aan Haar toevertrouwen en uiteindelijk, vroeg of laat, wint Ze haar zaak. De oplossing om tot een echtscheiding over te gaan is niet de goede oplossing. “Voor God, zegt de heilige Maagd, bestaat echtscheiding niet”. Als echtscheiding voor God niet bestaat, dan betekent dat, dat Hij voor ons een betere oplossing heeft, en dat Hij ons die wil tonen in het gebed. Als u in uw leven een grote moeilijkheid ontmoet, die menselijker wijze niet te overwinnen is, herinner u dan dat voor God niets onmogelijk is. Hij heeft al zwaardere casussen opgelost. Bid en geloof. En ook, zoals Martina, schrijf en brief aan de heilige Maagd: Er zijn zovele voorbeelden waar Ze positief geantwoord heeft. Komt ze niet elke dag, juist om ons te helpen? Begin in uw brief met haar te danken want, zoals Vicka zegt: “Dankgebeden zijn de eerste, die in de Hemel aankomen”.

4 – Op 25 juni vieren we de 35e verjaardag van de verschijningen. Laten we deze gezegende dag voorbereiden in gebed. Ieder van ons zal in zijn hart wel een geschenkje vinden om aan de heilige maagd aan te bieden. Bijvoorbeeld: enkele van haar kernboodschappen herlezen en zoeken naar die boodschappen die we nog niet begonnen zijn te beleven. We kunnen haar daarover schrijven in onze brief. Zo zullen we “haar Onbevlekt Hart troosten, dat bloedt door de zonden en door de zondige gewoonten”. Zoals Vicka zegt.

5 – Op zondag, 4 september zal Moeder Teresa van Calcutta heilig verklaard worden. Hier enkele gedachten van haar die ons kunnen inspireren op de weg naar de heiligheid, die wij, die door Onze Lieve Vrouw “Haar apostelen” of “Apostelen van de Openbaring” worden genoemd, kunnen navolgen:
De mensen zijn vaak op zichzelf gericht, vergeef ze ondanks alles.
Als u goed bent zullen sommigen u verdenken van bijbedoelingen. Wees, ondanks alles, goed.
Als u eerlijk bent, zullen sommigen u misschien bedriegen. Wees, ondanks alles, eerlijk.
Als u het geluk vindt, zullen sommigen misschien jaloers zijn. Wees, ondanks alles, gelukkig.
Het goed dat u vandaag doet, zal morgen misschien vergeten zijn. Doe, ondanks alles, het goede.
Geeft ieder het beste van uzelf, dat zal voor hen misschien nooit genoeg zijn.
Geef het beste van uzelf, ondanks alles. Want, tenslotte, het is iets tussen u en God en, gelijk hoe, nooit tussen u en hen.

Lieve Gospa, Moeder en Koningin van de Vrede, kom in ieder van onze gezinnen, in onze huizen, in onze families, die in gevaar zijn. Enkel uw aanwezigheid trekt al de genaden aan, meer dan ooit hebben we U nodig.

Zr. Emmanuel
Vertaald uit het Frans
© Enfants de Medjugorje juni 2016