Mijn dierbare vrienden,
Geprezen zijn Jezus en Maria.
1. Op 25 augustus 2024 ontving de zienster Marija de maandelijkse boodschap:
“Mijn lieve kinderen! Vandaag bid ik met jullie voor vrede. Goed en kwaad vechten en willen de overhand krijgen in de wereld en in de harten van mensen. Wees mensen van hoop en gebed en met een groot vertrouwen in God de Schepper, voor wie alle dingen mogelijk zijn. Moge er vrede heersen in jullie en om jullie heen, kinderen. Ik zegen jullie met mijn moederlijke zegen, opdat jullie, lieve kinderen, vreugde mogen zijn voor iedereen die jullie tegenkomen. Bedankt voor het beantwoorden van mijn oproep.”
2. Roland, de volmaakte anti-katholiek, is steward bij Air-France. Terwijl hij zijn verhaal vertelt, kan hij niet stoppen met huilen. Het is de liefde die hem verteert. Vanaf zijn 7e ging Roland naar de protestantse Kerk. Omdat daar geen ornamenten en beelden waren, zag hij alleen hoe er een Bijbelvers tegen de muur was geplakt en de tekst fascineerde hem: “Zozeer immers heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat alwie in Hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben”. (Joh. 3 -16). Hij vertelt:
Ik had geleerd dat je de katholieken moet verwerpen. Voor mij waren ze kinderen van de grote hoer van Babylon, zoals ons toen werd geleerd, en vooral, gruwel der gruwelen, waren het aanbidders van gipsen beelden.
Tijdens een tussenstop was ik in Lyon en daar ging ik de Basiliek de Fourvière binnen. Ik dacht bij mezelf: ”Oh, wat een vreselijke tempel van Babylon! Overal kaarsen en beelden! Er stond een prachtig beeld van de Maagd Maria. Het was dat van Notre Dame van Fourvière. Toen zei ik heel streng tegen haar: “Mevrouw, ik ken u niet. Maar u weet dat mijn dochtertje een heel slecht oor heeft en waarschijnlijk geopereerd moet worden. Ze is 5 jaar oud. U bent Jodin, en met Joden kun je onderhandelen. Jij geneest mijn dochter en ik beloof dat ik mijn leven zal geven aan jouw Zoon, het is geven en nemen. Ga je akkoord?
Vervolgens stak ik een kaars aan. Ik kende het gebed van het ‘Weesgegroet’ niet, maar naast me stond een mooi oud vrouwtje, zo schattig met haar zwarte hoofdsluier van kant, een mantilla, om haar hoofd en met kleine kanten handschoentjes aan… Zij bad een Weesgegroetje… en ik herhaalde het: Weesgegroet, vol van genade… Het was het eerste Weesgegroetje van mijn leven. Het was 8 september 1990.
Toen liep ik naar het altaar, knielde er neer en zei tegen Jezus: “Ik heb net een ruil gedaan met Uw Moeder, die ik een beetje heb lastiggevallen met mijn woorden. Ik heb haar gezegd dat als ze mijn dochter zou genezen, ik mijn hele leven aan U zou geven. Echter, ik ga niet wachten tot ze het doet, want ik weet niet of ze het zal doen, maar ik geef U hoe dan ook mijn leven”. Toen ik thuis kwam na mijn vlucht vanuit Lyon deed mijn vrouw de deur open en ze zei tegen me: “Ik heb je iets heel belangrijks te vertellen” en ik zei “ik ook”.
Het was 3 uur in de middag toen ik deze afspraak met de heilige Maagd Maria maakte. De klok van Fourvière sloeg op dat moment 3 keer. En op datzelfde moment zat mijn vrouw in een stoel met onze dochter. Ze had toen 40 graden koorts. Ze moest geopereerd worden om een buisje in het oor aan te brengen. Mijn vrouw legde haar hand op het hoofd van onze dochter en vroeg aan de Heer: “Kunt U iets voor haar doen?”. En terstond was onze dochter genezen. Tot op de dag van vandaag heeft ze nooit meer een oorprobleem gehad. En mijn vrouw dankte de Heer meteen. Op de schoorsteenmantel stond een kleine wekker die aangaf dat het 3 uur was.
Een kloosterzuster was ons een paar dagen eerder komen opzoeken en vertelde ons: “Ik ken een dorp waar men zegt dat de Heilige Maagd verschijnt”. We moesten haar nu wel bedanken! Dus gingen we op weg naar Medjugorje.
Ik hield mijn oren dicht. Tussen het vliegveld en Medjugorje hoorde ik die Babylonische katholieken in de bus “Maagd van het heelal” zingen en ik dacht bij mezelf: wie zijn die godslasteraars! Hou je mond! Maria is geen koningin van het universum! Er is maar één Koning en dat is God en Zijn Zoon. Kortom, ik was echt het voorbeeldig protestantje…
Omdat ik me niet wilde mengen tussen al die katholieken, zat ik op de achterste rij in de Kerk, aan de linkerkant. Ik was maar al te blij dat ik daar alleen was. Toen, ik weet niet wat er gebeurde, barstte ik plotseling in tranen uit. Het moet half zeven ’s ochtends zijn geweest. En zonder te weten waarom, huilde ik en huilde en huilde…
Hij vertelt me al mijn zonden! Plotseling zag ik een man in een pij. Ik had nog nooit in mijn leven een man in een soutane gezien. Deze man kwam naar me toe en vroeg me in het Italiaans: “confessione?“ (“biechten?”). Ik weet niet wat dat betekent! Maar omdat hij mijn huilbui had gezien, schaamde ik me en toen knikte ik ‘ja’. Later ontdekte ik zijn naam: het was pater Slavko Barbaric, een franciscaan van de parochie van Medjugorje. Hij nam me mee naar een biechtstoel en maakte me in het Italiaans duidelijk: “Je hoeft me je zonden niet te vertellen, ik zal ze je vertellen.” “Oh, ja?! Hoe kunt U die nou kennen? En waarachtig, hij vertelde me al mijn zonden in chronologische volgorde tot de dag dat ik voor hem stond. Wat is hij in hemelsnaam aan het doen? Hij leest mijn gedachten? Maar dat is onmogelijk!
En tenslotte vroeg hij: “Va bene?” (“Gaat het nu goed?”) en dat begreep ik, dus ik zei ‘ja’. Hij vroeg: “assoluzione”? (“absolutie”?) Ik dacht, wat is dat voor een woord? Ik knikte van ‘ja’, mijn ogen nog vol tranen. En plotseling, na de absolutie, begonnen de gebeurtenissen. De biechtstoel was opeens gevuld met de geur van bloemen, iets tussen rozen en lelies in, ze zeggen dat het mirre wordt genoemd, maar ik had het nog nooit van mijn leven geroken. Als reiziger van Air-France, terwijl ik op weg was naar Los Angeles (een vlucht van bijna 14 uur), waren mijn sinussen ontstoken geraakt en daarna had ik mijn reuk nooit meer teruggekregen.
Ik zag haar niet. Terwijl ik die buitengewone parfums rook (ondanks mijn zieke sinussen), zag ik hoe pater Slavko heel aandachtig langs mijn rechterschouder keek. Ik dacht bij mezelf: “Waar kijkt hij toch naar? En toen draaide ik lichtjes, zo onopgemerkt mogelijk, om niet onbeleefd te lijken, mijn hoofd iets naar rechts. En vervolgens draaide ik mijn hoofd pijlsnel weer naar links, want ik wilde niet zien wat er achter me gebeurde. Broeders en zusters, ik zag het niet figuurlijk, maar ik zag wel alles wat van de heilige Heilige Maagd uitging: die straling, dat licht, die geuren, kortom die helderheid over mijn rechterschouder… Als ik minder timide en moediger was geweest, dan had ik ook beter gekeken. Vandaag heb ik er spijt van, maar ik geef mezelf hier de schuld van. Mijn hart klopte heel snel. Nee, nee… is dat de heilige Maagd Maria?! Nee, nee, nee, niet de heilige Maagd Maria! Nee, niet Zij! Dit kan niet waar zijn! Als ik thuis kom, wat moet ik dan al mijn protestantse broeders vertellen? Wat ga ik ze vertellen?
Roland de diaken. Ik ontmoette Roland in 1990 in Medjugorje, nu 34 jaar geleden. Hij herinnerde me er dit jaar aan, na een Mis in het Frans, waar hij als diaken van de Katholieke Kerk de preek hield. Hij kon zijn tranen nauwelijks bedwingen toen hij wees naar de plek waar hij 34 jaar eerder had gezeten, helemaal achterin in de kerk, om zich niet te hoeven mengen tussen die “katholieken die gipsen beelden aanbidden”! Daar was pater Slavko naar hem toegekomen, zonder ook maar een seconde te vermoeden wat hem te wachten stond, hemzelf en Roland.
Wat ik hier heb geschreven is slechts een klein deel van zijn getuigenis. Waarom heeft Roland zo lang gewacht met het onthullen van het geheim, dat al zoveel jaren in zijn hart brandde? Uit gehoorzaamheid! Gods tijd is niet onze tijd. De priester die zijn geestelijke leidsman werd, had hem al die jaren gevraagd om het geheim te bewaren. Het was een daad van gehoorzaamheid van Roland, die hem veel moeite heeft gekost, maar wel een die goede vruchten heeft afgeworpen. Roland is nu vrij om te spreken. De boodschap van Maria die volgt is een goede illustratie van de roeping die op hem en… op ons rust!
3. Jezus gaf haar een hart. In Medjugorje vraagt Maria ons om elke dag een van haar boodschappen te lezen en in praktijk te brengen. Gisteren kwam ik een boodschap tegen die ik graag te pas en te onpas citeer, omdat ze tegelijk de liefde van Onze Lieve Vrouw voor de Kerk laat zien, en tevens haar pijn en haar hoop: “Jezus wil dat de liefde een brug wordt tussen de Hemel en de aarde; tussen de Hemelse Vader en jullie, mijn kinderen – zijn Kerk. Daarom moeten jullie veel bidden; bidden, en de Kerk – waar jullie een deel van zijn – liefhebben. Vandaag lijdt de Kerk. Zij heeft apostelen nodig die met hun liefdevolle samenhorigheid, hun getuigenis en hun vrijgevigheid, de weg wijzen naar God. Zij heeft apostelen nodig die grote werken volbrengen door de Eucharistie met het hart te beleven; zij heeft jullie nodig, mijn apostelen van liefde. Mijn kinderen, de Kerk werd van bij het begin vervolgd en verraden, maar bleef desondanks dag na dag groeien. De Kerk is onverwoestbaar omdat mijn Zoon haar een hart gaf – de Eucharistie, en het licht van Zijn verrijzenis verlichtte haar en zal haar blijven verlichten. Daarom: wees niet bang.” (2 dec 2015).
Dit is nu Roland’s verlangen, om deze hemelse en onverwoestbare realiteiten met liefde te verkondigen. Wat een weg! Van iemand die de Kerk en de heilige Maagd Maria verachtte, heeft de Hemel een krachtige getuige gemaakt, zowel in zijn woorden als in zijn leven.
4. De verborgen kant van pater Slavko. Pater Slavko was altijd heel discreet over de genaden die de Heer hem toevertrouwde. Hij heeft het nooit getoond. Wie heeft ooit geweten dat hij de heilige Maagd had gezien en dat hij in de zielen kon lezen? Niemand die ik ken! Hij wilde niet dat pelgrims zich aan hem hechtten. Op een dag zei hij tegen me: “Zie je, ik bid elke avond voor genezing na de Mis, en ik heb nog nooit iemand uit zijn rolstoel zien komen. Maar ik ben blij. Want de aanwezige priesters zouden bij zichzelf kunnen zeggen: “Ja, dat is Medjugorje! Maar voor mij, in mijn parochie, gaat dat vast niet gebeuren! En zo zouden ze ontmoedigd raken.”
Beste pater Slavko, u bent er goed in geslaagd! En u liet ons geloven dat u de Heilige Maagd nog nooit had gezien!
5. Ik ga binnenkort naar Spanje voor een missie naar 8 steden in 8 dagen. Uw gebeden zijn erg welkom, ik zal ze nodig hebben!
Lieve Gospa, dank U dat U iedereen die U wil volgen onder uw moederlijke mantel verzamelt.
Ze zijn met weinigen, terwijl er velen zijn die U negeren en zelfs afwijzen.
Dank U voor Uw zoon Roland, en dank U nog meer voor hen die niets zien, niets voelen, en toch Uw hand stevig vasthouden, onzichtbaar gesteund en beschermd door Uw onuitsprekelijke tederheid!
Zr. Emmanuel Maillard
Gemeenschap van de Zaligsprekingen
