Mijn dierbare vrienden,
Geprezen zijn Jezus en Maria.
1. Op 25 juli ontving de zienster Marija haar maandelijkse boodschap:
“Lieve kinderen! In deze tijd van genade, waarin de Allerhoogste mij naar jullie heeft gezonden om jullie te beminnen en jullie te leiden op de weg van bekering, breng je gebeden en offers voor allen die ver weg zijn en Gods liefde niet hebben leren kennen. Jullie, lieve kinderen, wees getuigen van liefde en vrede voor alle harten zonder vrede. Bedankt voor het beantwoorden van mijn oproep!”
2. Op een avond op de Krizevac..
Toen de oorlog in de Balkan voorbij was kwamen mijn Mexicaanse vrienden naar Medjugorje met een groep van 45 pelgrims, onder wie 15 priesters. Omdat een van de priesters zijn reis moest afzeggen, werd hij vervangen door een andere pelgrim. Maar ik laat Emilio, de leider van de groep, hier aan het woord en vertellen over wat hij beschouwt als een van de meest ongelooflijke gebeurtenissen van zijn leven:
“Vanaf het begin van de reis ergerde onze groep zich aan deze nieuwkomer die veel alcohol dronk en die zelfs vrouwen lastig viel. Hij was agressief en toonde geen enkel respect. En hij was priester en verving de priester die zijn reis had geannuleerd! Niets in zijn kleding wees erop dat hij een priester was.”
“Toen we in Rome aankwamen, onze eerste bestemming, verdween hij voor 4 dagen en niemand wist waar hij was. Hij kwam pas weer opdagen toen we naar Split moesten vertrekken, waarbij hij luidkeels zijn woede uitte omdat hij naar dat afgelegen dorpje Medjugorje moest gaan. Zijn houding werd steeds onverdraaglijker en zijn arrogantie was weerzinwekkend.”
“Op de 1e dag van de bedevaart ging onze groep naar de zienster Vicka die aan de pelgrims, die uiteenlopende talen spraken, de belangrijkste boodschappen doorgaf van de heilige Maagd en die haar persoonlijke getuigenis gaf. Mijn vrouw en een andere vriend stonden dicht bij deze priester, zodat zij als laatste de handoplegging van Vicka konden ontvangen toen zij aanbood om voor de pelgrims te bidden. Maar de priester begon vreemde geluiden te maken, zoals dierengebrul, en hij begon over te geven. Vicka bleef echter kalm en ze bleef in vrede doorbidden, vol vertrouwen dat Maria voor deze vreemde pelgrim zou zorgen.”
“Op een gegeven moment stak Vicka haar hand naar hem uit terwijl ze in stilte voor hem bad, en toen liet hij plotseling een afschuwelijk geschreeuw horen en hij vluchtte al rennend weg. Vicka bleef bidden voor de leden van onze groep en legde ons in stilte de handen op.”
“Op de laatste dag, het was toen erg koud en het sneeuwde, wilden slechts vier van ons de berg Krizevac beklimmen, met een groot enthousiasme, ook al droegen we geen warme kleren en hadden we er geen geschikte schoenen voor. Maar we waren blij dat we er naartoe konden gaan.”
“Toen we langs de Kerk naar de berg liepen, was er niemand buiten vanwege de ijzige wind. Maar in de verte hoorden we een stem naar ons roepen. Het was de priester! Hij vroeg ons waar we naartoe gingen en zei dat hij met ons mee wilde gaan. Met tegenzin stemde we toe. Hij had een tas bij zich met daarin alles wat nodig was om de Mis te vieren.”
“De klim was erg moeilijk vanwege de ijzige wind en de sneeuw; we werden doorboord door de kou door de stadse kleding die we droegen! Toen we de top bereikten, gingen we in een kring zitten voor de Mis, en geleidelijk aan voelden we hoe we werden omhuld door een zachte, warme atmosfeer die ons beschermde tegen de wind, de kou en de sneeuw. Onze kleren werden al snel droog. Een mysterieus licht scheen op ons, terwijl de avond snel was gevallen. De Mis begon.”
“Bij de offerande stopte de priester een paar minuten, knielde neer, en keerde zijn gezicht naar de hemel. Toen vroeg hij met zeer luide stem aan de Hemelse Vader om hem al zijn zonden te vergeven. Hardop en met luide stem noemde hij al zijn zonden, terwijl hij in snikken uit was gebarsten, en hij smeekte God om aan Hem zijn Barmhartigheid te tonen. We waren helemaal verbluft! En we voelden ons verplicht om hetzelfde te doen als hij, en om de beurt biechtten we hardop onze zonden op.”
“We hebben toen de mooiste ervaring van ons leven meegemaakt. Aan het einde waren we vervuld met de vreugde van de Heilige Geest, en we konden maar niet stoppen met zingen. De priester was veranderd, onherkenbaar, en hij zong met ons mee. We daalden af naar beneden en hadden geen enkele angst ondanks de donkere nacht. Een licht verlichtte elke stap die we zetten. Rond middernacht kwamen we aan bij ons pension. De priester vertelde ons hoe het kwam dat hij langzaamaan aan lager wal was geraakt. Teleurgesteld door een aantal moeilijkheden bij de uitoefening van zijn pastoraat, was hij ontmoedigd geraakt. En is toen te veel alcohol gaan drinken en ook in andere fatale valkuilen getrapt.”
“Acht maanden later deelde hij met ons zijn vreugde over het feit dat hij zijn parochie had kunnen herstellen na de terugkomst van deze bedevaart, en hoe hij, met Gods genade, de geestelijke rijkdommen van de Gospa had geïntegreerd in zijn pastorale bediening: de Rozenkrans, de Eucharistie, de Aanbidding en de belangrijkste boodschappen van Medjugorje… Kortom, deze prachtige verrijzenis heeft zich als een lopend vuurtje verspreid!”
En wat kunnen we van dit alles leren? Er is een onbekend moment in dit verhaal, dat het geheim van de Koning zal blijven. Wat is er gebeurd in het hart van deze priester in de periode tussen het gebed bij Vicka en het tijdstip waarop hij met onze kleine groep de berg wilde beklimmen, in de Siberische kou? Er was gebeden… Daar heeft zich het echte wonder afgespeeld! Het vurige gebed van een hele groep en het gebed van Vicka hebben ervoor gezorgd dat dit verloren hart de weg naar de vrede terug wist te vinden. Het vurige gebed bracht deze wonderbaarlijke uitstorting van de Heilige Geest teweeg op de top van Krizevac, en God alleen weet hoeveel vruchten dit heeft voortgebracht voor de hele Kerk en voor de wereld!
3. Een vurige ziel is teruggekeerd naar de Vader!
Wie kent Zuster Elvira (of Moeder Elvira) en haar prachtige werk door middel van de Cenakel-gemeenschap niet? Ik heb haar leren kennen in 1990, vóór de oorlog in de Balkan, toen een klein groepje jonge mensen die ze had samengebracht nog in tenten leefden, zonder enig comfort. Ik was van haar onder de indruk vanwege haar praktische instelling en vanwege haar unieke manier waarmee ze haar liefde uitdrukte voor deze jongeren in moeilijkheden. Ze had zowel het gezag als de moederlijke tact om deze jongeren ervan te overtuigen dat ze er weer bovenop zouden komen. Niets kon haar tegenhouden. Het aantal jongeren dat ze ‘gered’ heeft van drugs, alcohol en andere rampzalige wegen is niet te tellen, dankzij het gebed, het werk, het broederlijk samenleven en de nabijheid van goede priesters die van hen hielden en hen begrepen.
Ze leed aan de ziekte van Alzheimer en stierf vredig op 3 augustus, omringd door haar gemeenschap, in Saluzzo, Italië, op 86-jarige leeftijd.
De zienster Vicka, met wie ze veel had samengewerkt, was bij haar begrafenis aanwezig ondanks haar zwakke gezondheid. Vicka was een soort ‘peettante’ voor deze jonge mensen. Voordat ze trouwde, was ze zowel bij hun kachel in de huiskamer te vinden, als dat ze huishoudelijke klusjes voor hen deed.
Te veel jongeren in de problemen! Laten we vandaag de Heer vragen om overal nieuwe zusters Elvira heen te sturen, want de behoefte aan een dergelijk charisma wordt steeds groter. Vanaf het begin van de verschijningen heeft de heilige Maagd via Vicka ons gezegd en herhaald: “Lieve kinderen, bid voor de jongeren, want ze bevinden zich in een hele moeilijke situatie over de hele wereld”.
4. Mijn grote vreugde in Medjugorje?
Het is het ontmoeten van mensen uit alle windstreken van de wereld die, tegen alle verwachtingen in, trouw blijven aan het Evangelie en aan de woorden van de heilige Maagd, vaak ten koste van grote vervolgingen. In de eenvoud van hun hart leven deze mensen hun christelijk geloof zonder compromissen te sluiten met de verkeerde waarden van de wereld. Je kunt ze van 100 meter afstand herkennen, omdat ze een grote innerlijke vrede uitstralen. Ik geloof dat zij de ‘kleine rest’ vormen waarover wordt gesproken in het Boek Openbaring van Johannes (Apokalyps) (hoofdstuk 18) en waar ook de mystica Marthe Robin over sprak. Zij zijn die ‘kleine vurige leefeenheden’ te midden van een harde wereld zonder God en met een ‘mensheid die voor de dood heeft gekozen’, volgens een van de recente boodschappen. Deze mensen werden al beschreven door verschillende heiligen, waaronder de grote mariale profeet, de heilige Louis Marie Grignon de Montfort (1673-1716). Hij noemde hen de apostelen van de laatste tijden. In één zin samengevat: “Zij zullen de ware leerlingen van Jezus Christus zijn, die in de voetsporen treden van zijn armoede, nederigheid, minachting voor de wereld en zijn naastenliefde, en die de smalle weg van God in zuivere waarheid onderwijzen, volgens het Heilig Evangelie…”
Deze mensen willen aangemoedigd worden! Graag wil ik hier de prachtige boodschap citeren die Maria op 2 februari 2017 via de zieneres Mirjana heeft gegeven:
“Lieve kinderen, Jullie die elke dag proberen om je leven aan mijn Zoon te schenken, jullie die proberen om met Hem te leven, jullie die bidden en offers brengen — jullie zijn hoop in deze wereld zonder vrede. Jullie zijn stralen van het licht van mijn Zoon, een levend Evangelie, en jullie zijn mijn geliefde liefdesapostelen. Mijn Zoon is bij jullie. Hij is bij de mensen die aan Hem denken – bij de mensen die bidden. Maar Hij is op dezelfde manier geduldig aan het wachten op diegenen die Hem niet kennen. Daarom vraag ik jullie, mijn liefdesapostelen: bid met het hart en maak de liefde van mijn Zoon zichtbaar in wat je doet. Dat is de enige hoop voor jullie, en het is ook de enige weg naar het eeuwig leven. Ik, als moeder, ik ben hier bij jullie. De gebeden die je tot mij richt zijn voor mij de mooiste rozen van liefde. Ik kan alleen maar zijn waar rozengeur is. Daar is er hoop. Ik dank jullie.”
Lieve Gospa, wat een vreugde is het voor ons te weten dat U in de hemel bent met Uw verheerlijkt lichaam!
Dank U dat U daar op ons wacht en van daaruit zonder vermoeid te raken ons de weg wijst!
Dank U dat U ons troost met deze prachtige boodschap:
“Lieve kinderen, ik zal bij jullie zijn tot de ontmoeting met de Hemelse Vader!” (Aan Mirjana, 2 oktober 2013)
Zr. Emmanuel Maillard
Gemeenschap van de Zaligsprekingen
